วันที่โลกนี้ดูกว้าง และอ้างว้างเกินทนไหว
ขอให้เป็นฉันได้ไหม อยู่ข้างกายเป็นเพื่อนกัน
ถ้าใจเธอสิ้นแสงแรงไฟ สิ้นไร้ซึ่งความใฝ่ฝัน
ได้ไหมถ้าจะเป็นฉัน ช่วยผลักความฝันของเธอ

................................

วันที่เธอต้องเสียใจ คร่ำครวญร้องให้พร่ำเพ้อ
ขอเป็นคนปลอบโยนเธอ ให้เจอแต่ความสบายใจ
ถ้าเธอสูญสิ้นศรัทธา ไม่อาจหาความรักจากไหน
ขอให้ฉันเป็นได้ไหม มอบสิ่งนั้นให้กับเธอ

ถ้าเรามีคนดีๆแบบนี้อยู่ใกล้ๆ ก็อย่ามองข้าวเขานะคะ ^-^

คนเรา..

อย่าพยายามกักเก็บน้ำตา 

ถ้ารู้ว่ามันเกินจะกั้นไว้ได้ 

ไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่เคยร้องไห้ 

แม้กระทั้ง วันแรกที่ลืมตาดูโลก 

ก็ต่างร้องไห้ด้วยกันทั้งนั้น...จริงม่ะ?

เมื่อมี...

น้ำตา...นั่นไม่ได้หมายความว่าอ่อนแอ 

แต่ บางทีอะไรที่มันมากเกินไป เกินกว่าที่จะรับไว้ 

ก็จำเป็นที่ต้องระบายออกมาบ้าง

ดีใจมาก...เสียใจมาก...ตื้นตันมาก

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เราเสียน้ำตาได้ทั้งนั้น 

เพียงแต่อย่าฝืนตัวเอง ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง 

อย่าปิดกั้นความอ่อนแอ....ของตัวเอง

ถ้าอยากร้องไห้...ก็ร้อง ซะให้หายอึดอัดร้องไห้ ไม่ใช่เรื่องที่น่าอาย

เรากล้าที่จะร้องไห้ คือ คนที่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง 

ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็น..

เพราะ คนที่เสียใจแล้วไม่ร้องไห้ ไม่ระบายออกมา

นานๆ ไปอาจจะทำให้มีความเศร้าอยู่ลึกๆ 

แล้วเลือกที่จะระบายออกมาเลยไม่ดีกว่าหรือ

อย่าพยายาม อดกลั้น ที่จะร้องไห้

ปล่อยให้น้ำตามันไหลออก จนกว่าจะสบายใจ 

และ เมื่อน้ำตาเหือดแห้งไป 

เราจะได้ความเข้มแข็งกลับมาให้ตัวเรา..

ม่านหมอก...รัตติกาล

ม่านหมอก...รัตติกาล

ความรัก ความฝัน กับ ความจริง ในบางครั้งก็เป็นเหมือนดั่งเส้นขนานด้วยตัวของมันเอง ยากยิ่งนักที่จะทำให้ทั้งสามสิ่งมารวมกันในที่ๆเดียวกันของหัวใจ เพราะท้ายที่สุดก็ต้อง ถูกความจริงทำลายลงสักวันด้วย..ตัวของมันเอง

ความรักก็อาจจะมา ..ในวันที่ผิด และ ในเวลา..ที่ไม่ใช่

ความฝันอาจจะ..ทำให้สุขใจที่มีมัน แต่อาจจะกลายเป็นความปวดร้าว..ในความจริง

และความจริงก็ไม่อาจจะ..อยู่ร่วมกับ ความรัก ความฝัน ที่ไม่มีทาง..เป็นจริง

ซึ่งม่านหมอก รัตติกาล คือความเหงา ความอ้างว้าง เดียวดาย รอคอย เติมเต็มในความรัก ของใครหลายๆคน ที่ไม่สามารถก่อเกิดภาพและมีตัวตน ในโลกแห่ง..ความเป็นจริงได้

ในยามค่ำคืน ที่มีม่านหมอกบางๆ แต่แฝงไปด้วยความอ้างว้าง อย่างหาที่สุด มองไม่เห็นทางข้างหน้ามีเพียงแค่ แสงสลัวๆในความหนาวเย็น มีเพียงเงาแห่งความมืดมิดของรัตติกาลเป็นเพื่อนเคียงใจ

ม่านหมอก มองดูแล้วเหมือน อ้างว้าง เงียบเหงา และ สวยงาม มีทั้งสองมุมในความรู้สึกเดียวกัน

อาจจะเป็นที่ความรัก ไม่สามารถเลือกเกิดกับหัวใจได้ ในเวลาดั่งที่ใจ..ต้องการ

ซึ่งในบางครั้งเจ้าของหัวใจก็พอจะรู้ว่า คำตอบที่ปลายทางจะจบลง..เช่นไร

แต่เมื่อความรัก อยู่เหนือเหตุและผล ก็ยินยอมพร้อมใจที่จะ เจ็บปวดอยู่อย่างนั้น ด้วยความ..เต็มใจ

ความจริง เป็นอย่างไร...ไม่รู้จัก

ต้องเรียกหา ความรัก...สักกี่หน

เดินบนทาง ว่างเปล่า...เหงาเกินทน

ทุกข์เหลือล้น ทรมาน...นานเพียงเท่าไร

แม้รู้สึก อ้างว้าง...ในบางครั้ง

แม้จะเดินอยู่ คนเดียว...เปลี่ยวใจเหงา

แม้จะอยู่เดียวดาย..เกินทุเลา

แม้สุดท้ายสิ้นสุด..เขา

เหลือแค่เรา เพียง..ผู้เดียว

ซึ่งในหัวใจรัก กลับรู้สึก อบอุ่นอย่าง..ประหลาด

ทั้งๆที่อยู่คนเดียว ท่ามกลาง ความเดียวดาย หมอกที่หนาว และ ราตรีกาลที่..มืดมิด

คงมีเพียงแค่แสงเล็กๆ เพียงสิ่งเดียวที่ให้พอจะให้เห็นหนทาง..ข้างหน้า

แม้จะไม่ค่อยอบอุ่น แต่แสงจากตะเกียงในความรักที่ไม่มีทางเป็นจริง นั้น คือความอบอุ่นเดียว

ความหวังเดียว ที่ยังพอมีตัวตนและ..จับต้องได้

ซึ่งตะเกียงเอง ก็คงมองเห็นค่าความรัก ในม่านหมอก รัตติกาล เช่นกัน

ไม่ว่าจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงไร อย่าปล่อยตะเกียงทิ้งไว้โดยด็ดขาด จงนำมันติดตัวไป..ตลอดเวลา

ติดไปจนกว่าหน้าที่ของตะเกียง จะหมดลงจนรุ่งสาง และเป็นหน้าที่ของแสงแห่งดวงอาทิตย์..ในความจริง

แต่เมื่อยามใด ที่ถึงเวลาของ ม่านหมอก รัตติกาล มาเยือน เจ้าตะเกียงแห่งความฝันจะกลับมาร่าเริงอีกครั้ง และทำหน้าที่ของมัน อย่างเต็มใจกับความรักที่มันมี อย่างสมบูรณ์ จนสุดปลายทาง...ในความฝัน

“เรื่องที่เศร้าที่สุดของความรัก ไม่ใช่เขาไม่รักเรา หากแต่เราและเขาไม่สามารถ..รักกันได้”